Sunday, June 24, 2007

Μέρες Καύσωνα


Νόμιζε οτι ξύπνησε από το φως που έμπαινε μέσα από τις γρίλιες. Όταν άνοιξε όμως τα μάτια καλά, και συνήθισε το βλέμμα της στο μισοσκόταδο, θυμήθηκε πως τα στόρια ήταν ερμητικά κλειστά. Έτσι έπρεπε. Για να μένει η ζέστη απ’έξω. Δεν πρέπει να ήταν το φως λοιπόν. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, η υγρασία σχεδόν την έπνιγε, αλλά συγχρόνως ο λαιμός της ήταν ξερός. Ο ανεμιστήρας της οροφής γυρνούσε αργά και βασανιστικά –από καιρό το έλεγε οτι δεν λειτουργούσε σωστά. Δεν έφερνε δροσιά. Έτσι αργά που γυρνούσε και ράθυμα, έμοιαζε να ανακατέυει ένα μεγάλο καζάνι με βραστό αέρα. Πνιγόταν. Το ποτήρι δίπλα της είχε αδειάσει –πότε πρόλαβε μες στον ύπνο της; Δυο τρια ζωύφια πετούσαν γύρω από τον ανεμιστήρα. Βαριεστημένα κι αυτά. Μόνο τα κουνούπια δεν έδειχναν πτοημένα. Ζουζούνιζαν συστηματικά δίπλα στο αυτί της και πότε πότε έκαναν καμιά παύση για να κατευθυνθούν στο δέρμα της. Αποτελεσματικότατα. Μάλλον αυτά θα με ξύπνησαν, σκέφτηκε. Πρέπει να ήταν Κυριακή. Είχε χάσει τις μέρες, τόσο καιρό μέσα. Αλλά δεν άντεχε το έξω. Της το’χε άλλωστε απαγορεύεσει ο γιατρός. Ο καύσωνας σημαίνει θερμοπληξία για περιπτώσεις σαν τις δικές σας, είχε πει κουνώντας δασκαλίστικα το δάχτυλο. Σηκώθηκε αργά, το νυχτικό κολλημένο επάνω της, προσπαθώντας να καταλάβει τί ώρα θα ήταν έξω. Δεν άκουγε φωνές και βήματα πό το δρόμο, όμως οι Κυριακές ήταν μέρες πάντα σιωπηλές. Και μοναχικές για τους μοναχικούς. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ήχους του δρόμου. Παραιτήθηκε και σύρθηκε αργά αργά προς το μπάνιο. Τακ τακ. Τώρα το πρόσεξε πρώτη φορά. Τακ τακ. Ακουγόταν συστηματικά, από τη στιγμη που άνοιξε τα μάτια της. Μια σταγόνα έσταζε στον νιπτήρα. Τακ τακ. Ίσως ακουγόταν και πριν ξυπνήσει. Τακ. Ειρωνικός ήχος. Την χρειαζόταν αυτή τη σταγόνα στο πρόσωπό της, χρειαζόταν πολλές σταγόνες. Γύρισε τη βρύση και έκανε τη χούφτα της απο κάτω με προσμονή. Τακ τακ. Δυο σταγόνες μόλις, ακούμπησαν βασανιστικά στα χέρια της. Τακ. Χαμογέλασε με συγκατάβαση και ακούμπησε με τα χέρια της το πρόσωπό της και το αγκάλιασε όλο σαν να ήταν οι χούφτες της γεμάτες με νερό. Τακ, επανέλαβε σαρκαστικά η βρύση. Χρειαζόταν κάτι δροσερό. Επειγόντως, θα σκεφτόταν, αν η ζέστη δεν της έλιωνε το μυαλό. Έκλεισε τη ξερή,σαρκαστική βρύση και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο -περισσότερο με περιέργεια παρά με ελπίδα. Στο πλαστικό πιατάκι, στο ράφι, υπήρχε ένα μπλεγμένο κλαδάκι, που κάποτε στήριζε κάποιο τσαμπί σταφύλια. Τώρα στην άκρη του υπήρχαν μια δυο στφιδιασμένες ρώγες, χρώματος σκούρου μωβ. Στο μεγάλο μπωλ, στο κάτω ράφι, δεν είχαν μείνει παρά δυο φέτες καρπούζι, μισοφαγωμένες, πιο πολύ πράσινες παρά κόκκινες. Και πάνω στο ψυγείο, ένα μισογεμάτο ποτήρι νερό. Τα κοίταξε όλα με συγκατάβαση. Τακ τακ, πρόσεξε τώρα στον νεροχύτη. Η σταγόνες έλαμπαν, διαθλώντας το φως που έφερνε το φωτάκι του ψυγείου. Τακ τακ, ξερές, έσκαγαν στο μέταλλο του νεροχύτη. Και αυτή η βρύση νεκρή. Τί ωρα να ήταν; Ευτυχώς, με τα κλειστά στόρια γλίτωνε πολλή από τη ζέστη. Ήπιε λίγο από το νερό -ζεστό σαν τον αέρα που την έπνιγε. Τα υπόλοιπα τα άφησε για άλλη φορά. Τακ τακ. Ξαναγύρισε αργά αργά στο υπνοδωμάτιο με τον παλιό ανεμιστήρα οροφής. Κάθησε από κάτω του, μήπως νιώσει περισσότερη δροσιά, μήπως παρασυρθεί από την αόρατη δίνη που δημιουργούσε. Από το παράθυρο ακούστηκαν φωνές του δρόμου. Παιδιά πρέπει να ήταν. Ίσως ήταν μέρα. Ακούγονταν σαν να τρέχουν. Ίσως να πιτσιλίζονταν με νερό –Μπά, τα βήματά τους αντηχούσαν σε έδαφος ξερό. Αλλά οι φωνές τους έμοιαζαν χαρούμενες, ζωηρές. Ναι, ήταν μάλλον μέρα. Έξω, εκτός από ζέστη, θα είχε και φως. Χαμογέλασε, για πρώτη φορά χωρίς συγκατάβαση, και άρχισε με κόπο να ανεβάζει τα στόρια. Ναι, έξω ήταν μέρα. Ο ήλιος έκαιγε το χώμα, αλλά πέρα μακριά φαινόταν το φως να αντανακλά στη θάλασσα. Ωραία εικόνα σκέφτηκε, ενώ την τύλιγε η ζέστη. Τη δροσιά μου να έχετε, τους φώναξε, αλλά δεν πρέπει να την άκουσαν. Χαμογέλασε και έκανε να αγκαλιάσει τον ήλιο. Τα πάντα εγένετο από του φωτός και τα πάντα επιστρέφει εις το φως.

[η ιστοριούλα γραφτηκε ως comment στο ποστ "Ημερολογιο του Καυσωνα" στο blog του Νίκου Δήμου]

6 comments:

kioy said...

Μέρες καύσωνα, μέρες εξεταστικής, μέρες κρύου(για την άλλη πλευρά του ημισφαίριου),μέρες κομμάτια από παζλ στο μυαλό ενός τρελού βρίσκουν απάγγειο στην αντανάκλαση του λόγου σου στις ψυχές τους δίχως συγκατάβαση, δίχως ανιλεικρινής συμβιβασμούς... :)
ΓΙα άλλη μια φορά, ταξιδιάρικο το κειμενό σου, γεμάτο εικόνες!

CAESAR said...

H περιγραφή που κάνεις με τον ανεμιστήρα στην οροφή, μου έφερε τις πρώτες εικόνες ή τα πρώτα καρέ, από την "Αποκάλυψη" όταν μισοζαλισμένος στο κρεβάτι ο πρωταγωνιστής, ακούγοντας κάπως περίεργα το αργό γύρισμα ενός μεγάλου ανεμιστήρα στην οροφή του δωματίου, και από τους Doors το "Good by my only friend/ Τhis is the end / my only friend .... και σιγά-σιγά ο ανεμιστήρας γίνεται το στροφίο που γυρίζει σε αργή κίνηση από τα ελικόπτερα, που πετούν εκεί στο μακρινό Βιετνάμ!
Πρόσεξε σύμπτωση τώρα: βρίσκομαι ξαπλωμένος στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, "Πριγκίπισσα Θεοφανώ" κάπου στη Χαλκιδική μ' ένα ωραίο ξύλινο ανεμιστήρα στην οροφή δημιουργώντας έτσι μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα...
Η ιστορία σου έχει & λίγα αυτοβιογραφικά στοιχεία νομιζω;)

neutrino said...

merci kioy!! :))
αχ, οι μερες εξεταστικης μου εχουν κοψει δυστυχως τις πολλες ταινιες και περιοριζομαι ετσι σε ιστοριουλες.. Ευτυχως που εισαι κι εσυ, ακουραστος σινεφιλ!

caesar,
τι εκπληκτικη σκηνη διαλεξες! ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ. ακριβως αυτο που εψαχνα για να αποτυπωσει την πνιγηρη ατμοσφαιρα. εμπνευστηκα και εβαλα τη σχετικη φωτο απο την ταινια να συνοδευει το κειμενο.
χμμ.. αυτοβιογραφικο; οχι και τοσο (ισως η διακοπη νερου, ναι). περισσοτερο βιογραφικο, για την καημενη τη γιαγια μου που υποφερει με εναν διαλυμενο ανεμιστηρα οροφης μονη της πια τα καλοκαιρια στον Ωρωπο. [Αλλωστε εγω δεν κλεινω ποτε εντελως τα στορια. Θελω φως!]
Ωραια η Χαλκιδικη, ζηλευωωω!

morfeas said...

Διάβαζα τα σχόλια για το Inland Empire. Πρέπει να είναι πολύ καλό. Αν δεν έχεις δει μέχρι τώρα άλλες ταινίες του δες το Lost Highway, το Mulholland Drive, και το Blue Velvet. Αυτά έχω δει εγώ (το Mulholland στο σινεμά!). Πολύ ωραία και τα τρία. Α έχω δει σε αποσπάσματα και το Elephant Man. Όσο για τον βάζελο... Χάρηκα που χάσαμε το κύπελλο μπας και βάλουμε μυαλό. Και χάρηκα πιο πολύ που το σήκωσε η ΑΕΛΑΡΑ! (Λαρισαίος γαρ). Αυτά για απόψε.

Υ.Γ. Η κολλητή μου ήταν στις Καννες...

neutrino said...

wow συσσωρευμενες πληροφοριες σε ενα comment!! :)
Το ΙΝLAND προσωπικα με ενθουσιασε, αλλα οπως θα διαβασες οι γνωμες διιστανται. Δες το, να μας πεις κι εσυ τη γνωμη σου! Δεν εχω δει το highway και τον ελεφαντουλη. Το ΣΙΝΕΜΑ αυτου του μηνα, δινει 2 ταινιες του -θα σπευσω!
Χαιρομαι που εισαι κι εσυ πρασινος! :) ας χαρουμε με το μπασκετ για την ωρα..
ΥΓ. Νομιζω πως δε θελω να μαθω περισσοτερα για τη φιλη σου στις Καννες, γιατι απλα θα ζηλεψω και θα εκνευριστω χωρις λογο χεχε.

morfeas said...

Χα, χα! Εδώ ζηλεύω εγώ που δεν είμαι τόσο cinemafreak (sorry δεν το λέω υποτιμητικά, απλά πιστεύω ότι εσύ το ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ το σινεμά). Θα σε πληγώσω αλλά στο μπασκετ δεν υποστηρίζω την πράσινη αρμάδα (που σάρωσε τα πάντα φέτος και καλά έκανε). Είμαι από τους παλιούς, ρομαντικούς που ζούνε για να δουν και πάλι τον Αυτοκράτορα πρωταθλητή. Τώρα πως συνδιάζονται αυτά μη ρωτάς καλύτερα...